MIA

Mia verlaat als hoofdverpleegkundige afd. 3 en 4 op 1 januari 2015.

Net als ik was jij één van die weinige zeldzame West-Vlaamse studenten in Gent. Om God-weet-welke reden trok je naar het Universitair Ziekenhuis, om  je daar in perfect uitgedoste les- en stage-uniform, in verpleegkunde te bekwamen. Momenteel wordt de fiere Stede Gent overspoeld door West-Vlamingen, maar in de jaren zeventig waren wij nog zeldzame, verloren gelopen fenomenen. Outbacks die hun geboortegrond ontvlucht waren. Een klein decennium later, ontmoetten wij elkaar terug in het Stedelijk Ziekenhuis. Een vage herinnering van een gezicht en een persoon die we ooit wel gepasseerd waren, maar niet onmiddellijk konden thuis brengen. Jij werkzaam op een ‘interne’ afdeling, ik op een ‘chirurgische’. Jij later in Ten Hove, ik in Ter Dreve. Twee loopbanen die af en toe professioneel langs elkaar passeerden om pas in een veel later stadium samen te werken in hetzelfde woonzorgcentrum.

Je beslissing om een stap terug te zetten als hoofdverpleegkundige is wellicht een moeilijke, trage, weliswaar goed overwogen daad. Maar je blijft nog even. Je kunt er niet zomaar een punt achter zetten, je kunt het vuur niet doven alsof het een Olympische vlam is. Je geeft een brandende fakkel door aan een nog niet gekende opvolger. Het team blijft garant staan voor de begeleiding van ‘jouw’ residenten, jouw opvolger zal jouw coachende zorg overnemen.

Jij keert terug naar de basis van je opleiding als verpleegkundige, naar wat je die eerste weken in het verre Gent leerde, oefende, herhaalde en opnieuw oefende als een gedrilde soldaat. Tot in de puntjes de basisverzorging geven aan een hulpvragende zieke of afhankelijke persoon. Zorgen voor iemand die zich niet alleen kan behelpen. Al die praktische oefeningen resulteerden in een handigheid, waardoor meer aandacht kon gegeven worden aan warme zorg, aan luisterende aandacht en empathische omgang met jouw patiënt. Een warme genegenheid waarin je toen getraind werd en waarvan je nu nog altijd de kennis en kunde bezit. Met die bagage, die je een hele professionele carrière met je meedraagt, ga je nu weer aan de slag als verpleegkundige op een afdeling in het woonzorgcentrum.

Het is de cirkel rond maken, eindigen bij het begin, met de tevredenheid van een volle loopbaan, vol zorg voor senioren. Je draagt pakkende en plakkende herinneringen mee, mooie tedere momenten, maar ook pijnlijke situaties. Je weet wat collegialiteit is, maar ook het venijn van spanningen onder medewerkers. Je leerde balanceren op een koord om evenwicht te bewaren, je leerde luisteren, vooral zwijgen en toedekken met de mantel van verdraagzaamheid. We kennen je als een integer en loyaal medewerker, zoekend naar die extra bejegening van de klant.

Terug aan het ‘bed van de klant’, dicht bij de bewoner van De Waterdam zal je weer die unieke kans krijgen om je talenten te tonen. Een absolute meerwaarde voor ons woonzorgcentrum. Grote dank!

Mia, dank om, als stuurman, zoveel jaren het schip op koers te houden!

Deruyter Dirk

Mia foto